ช่วงระยะเวลาที่ผ่านมาของชาวบ้านบ้านส้มป่อย ได้ทำให้คนในชุมชนได้เรียนรู้ว่าชีวิตที่เรามองว่าเป็นการพัฒนานั้น บางครั้งก็ทำให้ชีวิตของเราได้เปลี่ยนไปจากเดิม อะไรที่ไม่เคยทำก็ได้ทำ อะไรที่เคยทำก็ไม่ได้ทำ พูดง่าย ๆ ก็คือ วิถีชีวิตของคนในชุมชนได้เปลี่ยนไปจากเดิม คนเฒ่าคนแก่เมื่อกาลเวลาผ่านไปเรี่ยวแรงก็ลดน้อยลง ที่ดินที่เป็นที่นา ที่ไร่ ที่สวนสุดลูกหูลูกตานับร้อยไร่ ก็ได้แบ่งที่ทางดังกล่าวให้ลูกหลานเพื่อไปสร้างครอบครัวทำมาหากิน ทำให้พื้นที่ทำกินด้านการเกษตรต่อครอบครัวได้ลดปริมาณลง ทำให้แต่ละครอบครัวต้องเพิ่มผลผลิตในไร่นาให้มีปริมาณเพิ่มขึ้น ปลูกอะไรก็ต้องฉีดยาฆ่าแมลง ใส่ปุ๋ยสูตรต่าง ๆ เพื่อเพิ่มผลผลิต ส่งผลให้คนในหมู่บ้านต้องมีค่าใช้จ่ายในการซื้อปุ๋ย ซื้อยาฆ่าแมลง คนในชุมชนจึงได้มีการย้อนความคิดที่ต้องวิ่งให้ทันกับการพัฒนา โดยการหันมาใช้วิถีชีวิตแบบเก่า ๆ ที่เป็นสังคมแบบพี่น้อง คือการพึ่งพาอาศัยกันและกันของคนในชุมชน การปลูกทุกอย่างที่กินได้และกินทุกอย่างที่ปลูกเพื่อเป็นการลดรายจ่าย ตลอดจนการแบ่งปัน การช่วยเหลือซึ่งกันและกัน ถือได้ว่าสิ่งต่าง ๆ เหล่านี้เป็นส่วนหนึ่งของการที่คนในชุมชนได้น้อมนำเอาแนวทางของปรัชญาเศรษฐกิจพอเพียงมาใช้ในการดำรงชีวิตประจำวัน ตลอดจนได้ถือปฏิบัติจนเกิดความเคยชินทำให้ชุมชนเป็นชุมชนที่น่าอยู่
